Celsius voor zij-instomers (1)

Vond net een kleine overdenking bij mijn werk ‘Sklog’ (2004-2014), en vind het wel mooi om nog eens te delen alhier. Met wat foto’s uit die serie.

In het moment zijn, het ‘nu’ ervaren, het zijn de mantra’s van de hedendaagse mens. Vanuit het (zen)boeddhisme waaide het via de mindfulnessindustrie over naar de zoekende zielen die ergens mee te kampen hebben. Depressie, burnout, verslaving, of sowieso al moeite met leven hebben, het idee werkt voor iedereen. Wie heeft er níet op een avond in de keukenkastjes staan rommelen, om vervolgens minutenlang, met helaas volle aandacht, een muffe rozijn door de mond te wentelen. Gelukkig is er ook de oefening waarbij je je tanden met volle aandacht poetst. Alle aandacht voor het moment dus, maar wát is een moment? Op iedere foto uit de serie Skylog leg ik ‘het moment’ vast. Geholpen door mijn digitale camera, noteer ik naderhand de datum, de tijd en de locatie. En meteen daar al gaat het mis. De datum is de datum in mijn land, maar is niet dezelfde datum van sommige andere landen. Net zoals de tijd, op relatief korte afstand is de tijd al anders dan op mijn locatie. Hoe meet je een moment? Hoe lang is het, waar houdt het moment op, en wanneer? Naast de begrenzing in tijd is er een begrenzing in locatie, als je er een foto van wilt maken. Wie doen er mee in een moment dat ik het moment noem? Zelfs al zou je een 360 graden panoramafoto maken, dan nog heb je niet álles, echt álles, op de foto. En dan heb ik het nog niet eens over de dingen op micro- of macroniveau. Een moment is behoorlijk kort, maar tegelijk oneindig omdat het moment er altijd is. Of je wilt of niet. En wat je er ook van wilt vastleggen, het zal nooit het hele moment kunnen zijn. In die hoedanigheid maakt het dan ook geen bal meer uit, wat je er van laat zien. Alles, niets, of je nou wel of niet oplet, het moment is er. Ik zou zelfs een foto kunnen maken terwijl de lensdop er nog op zit. Is the sky a limit?